2013'ün ilk yazısını haziranın sonunda yazmışım bu arada, aferin bana .

Ah benim ilk göz ağrım.. İnsan ne çabuk unutuyor eskileri, ne çabuk küçümsemeye başlıyor, nasıl da terkediyor hislerini. Kendime acıyorum ve kızıyorum. Memnuniyetsizlik mi bu? Ne çabuk unuttun acılarını, umutlarını, sevinçlerini? Sanırım yoruldum, yıprandım. Vicdan azabı çekiyorum ama artık biraz dinlenmem lazım . Yine de göze alamıyorum kaybetmeyi, o benim ilk aşkım.. Hala bir bakışında bir gülüşünde eriyorum unutuyorum herşeyi. Evet onun yanında olmak hala mutlu ediyor beni ama artık çabalayamıyorum. Aşkın çabalamak, hem de tek taraflı çabalamak olması haksızlık gibi, böyle düşünmek acıtıyor.
Üzülüyorum.