kırmızı minibüs

Bizim mahallede bir minibüs vardı.Bilmem kaç modeldi ama çok eski olduğu belliydi.Yıllarca bizi gözledi.Biz yeni gelmiştik Edirne'ye o bizi karşılamıştı.Yıllardır günaydın demeden geçmezdim bazen dersaneden dönerken akşam olurdu , ben o bomboş sokaktan korkarak geçerken o beni teselli ederdi 'ben bu mahalleyi iyi tanırım korkulacak bir şey yok ' derdi.Çocuklarla çok iyi arkadaştı onlarla hep oyun oynardı .Artık mahallenin emektarı olmuştu.Ona çok güvenirdim onu çok severdim ama bunu pek bilmezdim.Bugün yine okul dönüşü onu kaldırdıklarını gördüm bir anda  bana Edirne'de geçirmiş olduğum yılları, çocukluğumu yine hatırlattı bana  aslında o yılların güzel yıllar olduğunu söyledi.Onu çekiciye bindirdiler giderlerken arkasından baktım bizim minibüsün arkasında sürekli yazılı duran 'beni yıka' yazısını da son defa okudum.Seslendi bana 'Yıllar geçecek ' dedi.' Çok yıllar geçecek ve bir gün buraya geleceksin.İşte o zaman az da olsa aklında kalan karelerde ben de olayım' dedi.Çocukluğumdan kalan bir o kalmıştı. Herkes gitmişti.Herkes değişmişti.Ne çocuk Çağla vardı ne çocuk Umay ne de Ayşe.Uyardı beni son defa 'Hiç kimse gitmedi aslında ' dedi 'Herkesi birileri götürdü...  '