Şiirsiz, kitapsız, zevksiz geçen, su gibi geçen günler..
Elimi uzatsam tutabileceğim ama uzatmaya cesaret edemediğim,
Her şeyi çok iyi anlamama rağmen, uygulayamadığım kararlar..
Her zaman isyan eden 'bu ben değilim' diyen ben
Ne oldu şimdi?
Hep başkalarına suçu atıp, yaşamadığı, yaşayamadığı gençlik eğlencesini, mutluluğunu yaşamaya cesareti olmadığını anladı.
Fakat hiç bir şey olmadı.
Hiç bir şey değişmedi.
Hala gelecekte başkalarını suçlayacağım hataları yapıyorum hem de kendi irademle.
Hep medet umuyorum şanstan, kaderden.
Kenara çekilmişim, sadece izliyorum.
Cesaretin azimden daha önemli olduğunu anladım.
Fakat hiç bir şey olmadı.
Hiç bir şey değişmedi hayatımda.
Hala şu kapalı şehirde fanus gibi tıkılı olduğumu düşünüyorum.
Kapıların açık olduğunu biliyorum.
Ama dışarı çıkmıyorum.
Çıkamıyorum değil.
Bunun için başkalarını suçluyorum.
Bunu yenebileceğimi biliyorum.
Ama yenmiyorum, yenemiyorum değil.
Öyle alışmışım ki bu hayata,
Öyle benimsemişim ki suçlamayı kaderi, şansı
Kolay geliyor bunu yapmak
Rahatça yatıyorum yatağıma, zorlanmadan uyuyorum.
'Şanssızım' diyorum 'yapacak bir şey yok.'
'olması gereken bu zaten.'
Seviyorum sevilmesi gerekeni,
Ama onun beni sevdiğini duymaya cesaretim yok.