sadece ben: tepedeki çimenlik

sadece gökyüzü
sadece deniz
sadece sen ve ben
sadece sevgi
hepsi bu...

Bir Acaip Duygu

«Mürdüm eriği
çiçek açmıştır.
— ilkönce zerdali çiçek açar
mürdüm en sonra —

Sevgilim,
çimenin üzerine
diz üstü oturalım
karşı-be-karşı.
Hava lezzetli ve aydınlık
— fakat iyice ısınmadı daha —
çağlanın kabuğu
yemyeşil tüylüdür
henüz yumuşacık...
Bahtiyarız
yaşayabildiğimiz için.
Herhalde çoktan öldürülmüştük
sen Londra'da olsaydın
ben Tobruk'ta olsaydım, bir İngiliz şilebinde yahut...

Sevgilim,
ellerini koy dizlerine
— bileklerin kalın ve beyaz —
sol avucunu çevir :
gün ışığı avucunun içindedir
kayısı gibi...

Dünkü hava akınında ölenlerin
yüz kadarı beş yaşından aşağı,
yirmi dördü emzikte...

Sevgilim,
nar tanesinin rengine bayılırım
— nar tanesi, nur tanesi —
kavunda ıtrı severim
mayhoşluğu erikte ..........»

.......... yağmurlu bir gün
yemişlerden ve senden uzak
— daha bir tek ağaç bahar açmadı
kar yağması ihtimali bile var —
Bursa cezaevinde
acayip bir duyguya kapılarak
ve kahredici bir öfke içinde
inadıma yazıyorum bunları,
kendime ve sevgili insanlarıma inat.

Duyguluya Taş

Duyguluysan işin zor,

Yaşamda yeniksindir.

Duyguluya sor,

Ona aşkları da acı verir.

Hep bir karanlığa uyanır, yalnız:

Düşleri gerçekleri, gerçekleri düşleridir.

Aldatsanız, aldansanız,

O hep bir karanlığa uyur gibidir.

Hiç ölüsü yoktur,

Herkes, her şey anısındadır.

Geleceği geçmiş'in gözünden okur;

Hep bir yangının bacasındadır.

Gülerken bir düğündür, acı son'lu,

Aldatılara uğurlayan gelinlerini.

Bir çocuk bahçesidir, renk renk balonlu,

Savaşlara uğurlayan bebeklerini.

Sinmiş her şarkıya, her uyanı'ya, uykuya,

Ölümün yaşayan kardeşidir.

Hep sezer, sezdikçe duyguluya

Yengiler de hüzün gelir.

Özdemir Asaf

sadece ben

29 Temmuz 2012 Pazar

tepedeki çimenlik

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder